24.05.2009 ศรีราชา <-> ปลวกแดง

วันอาทิตย์ ที่ผ่านมา(24.05.2009) PTT Biker ได้ไปออก Trip ศรีราชา ไป ปลวกแดง และกลับมาศรีราชา กันมา บรรยกาศ สนุกสนานเพียงใด เดี๋ยวเสือริน คงจะลงในรายละเอียดให้ต่อไปครับ ................ .................. งาน....ปั่นสองล้อลดโลกร้อน ปันน้ำใจให้น้อง โดย...ปตท. - one two call-bike net. ........ จากการ กระตุ้นถามจากน้าเจี้ยบ เชิงชักชวนในการไปร่วมปั่น ทริป เขาใหญ่ ระยะทาง 100 กม. ซึ่งเมื่อเห็นระยะทางประกอบกับสภาพภูมิประเทศแล้ว จึงประเมินตนเองโดยไม่รอช้า ....พบว่า...ไม่หวาย แน่ๆ...แค่ 70 กม. ทางเรียบ ยังพักแล้ว พักอีก มือที่ใช้จับแฮนด์ก็ยังอุตส่าห์เอามาโบก ปิคอัพของชาวบ้านอาศัยตัดระยะทางช่วงละ 5 โล[บ้าง 10 โลบ้าง ตั้งหลายหน .............จึงหาทางออกด้วยการชวนกลับ ให้มาขี่ ทริปศรีราชา-ปลวกแดง นำสิ่งของและทุนการศึกษามอบให้กับเด็กนักเรียน ที่อ.ปลวกแดง จ.ระยอง ซึ่ง รวมระยะทางแล้ว มากกว่า100 กม. เหมือนกัน เพราะมั่นใจว่า กลุ่ม กทม. ยังไงก็เลือกเขาใหญ่อยู่แล้ว.....เมื่อไม่มีใครมา เราก็คงไม่ไปขี่คนเดียวแน่ๆ (คนเดียว ของ ptt.biker) คงขี่มอไซค์ ไปช่วยงานอย่างเดียว...............แต่.....หัวหน้าทีม ptt. ตอบกลับมาว่า จาไป ปลวกแดง.......... ......การนัดหมายแบบหลวมๆจึงเกิดขึ้น...ลั่น...จะไปด้วย 1 คน โดยขอเปลี่ยนเป็นยางขอบเล็ก , ธวัช หากางเกง ใหม่ 1 ตัว ชนิดนุ่มหนา, พี่ตุ้ม ขอไปด้วยอีก 1 คน , ชัชและชา ติดธุระที่ อ่างฤาไน จึงขอถอนตัว , แมว ติดธุระที่พัทยา , น้าหมึก ไม่ตอบกลับ แต่ งานนี้ ไม่น่าพลาด........โบ๊ท พ่อลูกอ่อน ตื่นมารอตั้งแต่ ตีสี่.....และ หัวหน้าทีม เดินทางมาจาก กทม. อีก 1 คัน. .................. เช้าวันอาทิตย์ 24 พค.52 ....ptt.bikers 7 คัน และอีก 500 คัน จากหลายๆกลุ่ม ... ยางแข็ง แรงพร้อม ...หลังจากพิธีปล่อยขบวนจักรยานที่บริเวณเกาะลอย ศรีราชา โดยมี ผู้ว่าราชการ จ.ชลบุรี เป็นผู้ปล่อยขบวน ทุกคันก็มุ่งหน้าไปปลวกแดง โดยมีรถนำขบวน , ทีม service , รถพยาบาล , ตากล้อง และ ปอเต็กตึ้ง ……ระยะทางขาไปถูกกำหนดไว้ 65 กม. โดยมีจุดแวะพักใหญ่ๆเพื่อให้น้ำ 2 จุด ...... จุดแรกเป็นช่วงเนินเขาซึงห่างจากจุดปล่อยตัวประมาณ 25 กม. เมื่อพักผ่อน ดื่มน้ำ และ โด๊ป power bar พอคลายเหนื่อย ……. ก็เริ่มเดินทางต่อ จนถึงถนนเส้น 331 ซึ่งกำลังจะมุ่งเข้าไปในนิคมอุตสาหกรรม อีสทิร์นซีบอร์ด ช่วงนี้เป็นทางเรียบ และ เป็นทางไหลลง ด้วยจำนวนรถมากถึง 500 คัน และขอบยางขนาดเล็กจิ๋ว ก็มีเหตุการณ์ ..วูบ..ของ เพื่อนเรา ซึ่งก็ทำให้เกิดอาการ...เจ็บ.....พอสมควร .....ก็เลยกลายเป็นยินดีต้อนรับสู่โรงพยาบาล.... เข้าเฝือกอ่อน ซะ....สำหรับในช่วงนี้ ขบวนใหญ่รวมทั้ง พวกเราบางส่วน ก็มุ่งหน้าไปปลวกแดง...สำหรับผมกับโบ๊ท ก็ย้อนกลับไปดู ...ลั่น.. ซึ่งถูกส่งไปพักผ่อน ที่ รพ. ......เมื่อ ติดต่อพูดคุย (ทางโทรศัพท์) และส่งผู้ป่วยถึงมือภรรยา เรียบร้อย โดยสอบถามอาการ แล้ว พบว่า มีอาการ ....กระดูกไหปลาร้า ร้าว(หัก) ...แถมด้วย ความจำเสื่อม จำภรรยาตัวเองไม่ได้ (อาการปกติของสามัญคน) ....... หลังจากนั้น ผมกับโบ๊ทก็จึงย้อนกลับ เพื่อหวังจะตามขบวนใหญ่ ซึ่งน่าจะทิ้งห่างออกไปประมาณ 15 กม. แต่จากการตามที่ ไม่รู้เส้นทางจึงเกิด อาการ...หลงทาง ...ต้องย้อนกลับมาอีก ...แถมมีเสียงตะโกนจากข้างทาง ว่า...ทำไมแพ้เขาเยอะนักล่ะ เขาไปกันตั้งนานแว้วววว .... ป้า ข้างทางแกคงนึกว่า ผมกำลังแข่ง โอลิมปิคอยู่หรือไงก็ไม่รู้ ........หันมาดูไมล์ ตัวเลขบนหน้าปัทม์บอกระยะทางที่ปั่นมาแล้วปาเข้าไปตั้ง 70 กม. ทั้งๆที่ยังห่างจากปลวกแดงอีกตั้งกว่า 10 โล......นี่เขาปั่นกัน 65 กม. แต่ถ้าจะต้องปั่นให้ทันเขา ก็ต้องปั่น 80 กว่าโล . ......แล้วขากลับอีก 60 กม....จะไหวเหรอวะเนี๊ยะ..............

………หลังจากหยุดคิดได้ประมาณ 3 วินาที ฝนก็เทลงมาพอดี จึงแวะเข้าร้านค้าข้างทาง ซึ่งในขณะนั้น พวกเรากลุ่มใหญ่ 4 คน และรถจักรยาน 5 คันก็กำลัง เตรียมเก็บรถจักรยานขึ้น เบนซ์ กันอยู่พอดี ........ ถ้าเรา 2 คัน ตัดสินใจขับตามไปที่ปลวกแดง มันก็จะเกิดการหารไม่ลงตัว ………ไม่อยากสร้างสิ่งมหัศจรรย์ให้กับรถเก๋งเบนซ์ ..ด้วยการบรรทุก คน 7 คน กับจักยาน 7 คัน.....ดังนั้นทางเลือกมีอยู่ทางเดียวเท่านั้นคือ ... ปั่นกลับ...........โบ๊ท....ถามกลับมาว่า....เอาจริงเหรอพี่......เอาจริงดิ ถ้าไม่จริงก็ไม่ถึงบ้านแน่ๆเลย รถ service ก็ไม่มี ตอนนี้เห็นกันแค่ 2 คันเท่านั้นเอง....... เดี๋ยวอาจโชคดีถ้ากลุ่มใหญ่ที่ปั่นกลับ ตามมาทัน คงได้เกาะหลัง บังลมกลับศรีราชา ได้บ้าง ...ดังนั้นก่อนอื่น เติมพลังมื้อกลางวันกันก่อน แถมด้วยโค๊ก เพิ่มน้ำตาลเข้าเส้นเลือดอีกคนละขวด ในระหว่างนั้นก็เริ่มวางแผนหาเส้นทางที่สั้นที่สุดที่จะไปให้ถึงศรีราชา หรือให้ใกล้ โรงโป๊ะที่สุด เผื่อว่า จะสั่งรถทางบ้านมารับในระหว่างทางได้ ............. ……..ดังนั้นเส้นทางที่เลือก.....ไปทางนิคมอุตสาหกรรมบ่อวิน ดีที่สุด อย่างน้อยก็เคยขับรถผ่าน คุ้นชื่อ คุ้นตาอยู่บ้าง และเป็นทางตรง ทางหลัก ทางใหญ่ ไม่เสี่ยงกับการหลงทาง วันนี้หลงมาเยอะแล้ว หากมีส่วนเกินโผล่มาอีกอย่าว่าแต่ 5 กิโลเลย 500 เมตร ก็ไม่อยากได้ โบ๊ท

บอกว่า เคยทำงานแถวนี้ เดี๋ยวขับตามเอง รับรองไม่หลง ...เราก็นึกว่าจะขับนำ... ....... ช่วงแรก จากแยกปลวกแดง ย้อนเข้านิคม อีสเทิร์น แล้วก็เลี้ยวไปเส้น 331 ตรงแยก บ่อวิน ช่วงนี้พยายามชวนกันดื่มน้ำเยอะหน่อย ไม่อยากให้ตะคริวถามหา เพราะไม่แน่ใจว่า ถ้าเป็นตะคริวแล้วต่อจากนั้น อะไรจะเกิดขึ้นตามมา ..... จากบ่อวิน เสาหลักกิโล บอกระยะทาง อีก 20 กม. ถึงอ่าวอุดม นั่นก็คือ 35 กม. จะถึงเกาะลอยจุดปล่อยขบวนเมื่อเช้านี้......... ตั้ง 35 กม. .... ดูเหมือนไกล ..... งั้น พูดใหม่ดีกว่า ...แค่ 35 กม. ....ฟังดูใกล้ขึ้นมาตั้งเยอะ......... วันนี้โอกาสที่จะทำ 100 กม. มาถึงแล้ว ถ้าวันนี้ เรายอมแพ้ขึ้นรถ service ทั้งที่ขี่มาได้ มากกว่า 80 กิโล นั่นหมายถึงว่า ถ้าอยากได้ 100 กม.ก็ต้องเริ่ม กม.ที่ 1ใหม่ แต่ถ้าวันนี้ ไปต่ออีก 10 กม. ก็จะได้ century break ขี่มาตั้ง 10 ปี ยังไม่เคยทำได้ ส่วนเจ้าโบ๊ท ก็เออออตามไปด้วย เพราะเป็นโอกาสที่จะเก็บสถิติ 100 กิโลด้วย แถมยังคุยได้อีกว่า ขี่ไม่กี่เดือนก็ทำ 100 กม.ได้เหมือนกัน....................เส้นทางบ่อวิน แม้ถนนจะกว้าง เป็นเส้นทางหลัก แต่วันนี้เป็นวันหยุดจึงมีรถไม่มากนัก การวางแผนที่คิดไว้คือหยุดทุก 10 กม. เพื่อเติมพลัง ไม่ว่า จะเป็นน้ำเปล่า เกลือแร่ ไอติม ไม่ต้องรอให้หิว วันนี้มีเวลาเยอะไม่ได้แข่งกับใคร อยากหยุดก็หยุด ขี่ไหวก็ไปต่อ ....เสียงโทรศัพท์ดังมาจากกระเป๋าหลัง เป็นเสียงจากพี่ตุ้ม ว่าตอนนี้ รออยู่ที่ รพ. พญาไท กำลังเยี่ยมคนป่วยไหปลาร้าหัก สมองเสื่อมอยู่ ก็เลยฝากเยี่ยมด้วย ถ้าไปถึงแล้วยังมีแรง จะตามไปสบทบ แต่ถ้าหมดแรงไปไม่ถึง ก็ขอเป็นวันหลังแล้วกัน นึกถึงคนเจ็บแล้ว ในรอบสิบปีนี่ ที่พอจำได้ว่าได้รับมอบหมายพาคนไปเจ็บ ก็หลายคนอยู่ คนแรกเลยก็คงเป็นคนที่บ้าน (แมว) ลงจากเนินเขาเล็กๆตอนค่ำๆ คงมองทางไม่เห็นกลิ้งลงมาคางฉีกเล็กน้อย หมอทำแผลแล้วก็เชิญให้กลับบ้าน หลังจากนั้นก็เป็น เจ้าอาร์ต พลาดท่าล้มยังไงไม่มีภาพเป็นหลักฐาน คอเคล็ดขัดยอกอยู่หลายเดือน ทุกวันนี้ยังหันหลัง (หมุนคอ)ไม่สะดวก ผ่านมาไม่นานก็ได้ พี่จ่าเทพ ร่วมด้วยช่วยกัน อาการเดียวกันเป๊ะเลย ล้มกลิ้งจนต้องดามคอ หันหลังไม่เป็นเหมือนกัน แต่ก็ใจสู้ไม่ยอมเลิก ที่อาการหนักหนากว่าเพื่อน ก็คงต้องยก ให้ ป้าอ้อย ไหปลาร้าหัก ซะ 2 ครั้ง ครั้งแรก ก็ด้วยมีโค้งให้เข้าแต่ไม่ยอมเข้าโค้ง อยากไปแบบตรงๆ ก็เป็นอันว่าหล่นถนนกลิ้งซะ 3 ตลบ แล้วก็หามส่งโรงพยาบาล ผ่าตัด แล้วดามด้วยเหล็ก หยุดขี่ไปหลายเดือน ..... ครั้งที่สอง ห่างกันแค่ปีกว่าๆ ซ้ำรอยเดิม หักเหมือนเดิม ผ่าเหมือนเดิม ......... สุดท้ายก็ต้องยกฉายาหญิงเหล็กให้ไปโดยเอกฉันท์ ...ก็เหล็กอันแรกยังไม่ได้ผ่าออก เหล็กอันที่สอง จะเอาไปวางซ้อนไว้ตรงไหนดี............ปีนี้ก็อีก 3 ราย..เริ่มที่ ...เจ้า missile ชัช..แขนฉีกซะ แต่หมอบอกว่าไม่ต้องเย็บ เปลืองเข็ม....เจ้า merida ชา ตามมาติดๆ มือฉีกแต่หมอไม่เย็บเหมือนกัน .. สุดท้ายก็งานปลวกแดง โดย ดังลั่น โชว์ วูบจนไหปลาร้าแตกด้วยเหมือนกัน .........เจ็บ...เป็นเรื่องธรรมดากับกิจกรรมหนักๆแบบนี้ มันอาจจะเสี่ยงอยู่ซักหน่อย ...........